از روزی که عبدالرضا موزون به عنوان یک داور ایرانی اولین بازی دو تیم پرسپولیس واستقلال(تاج) را قضاوت کرد تا جمعه همین هفته که سعد کمیل شصتمین داربی دو تیم را قضاوت خواهد کرد دقیقا ۱۱۳۱۲ روز می گذرد.این سی و نهمین بار خواهد بودکه یک داور خارجی بازی حساس دو تیم را قضاوت می کند.که البته این موضوع در نوع خود در تاریخ فوتبال ما بی نظیر است.
به جرات می توان گفت در هیچ یک از کشورهای جهان حتی کشورهایی که نسبت به فوتبال ما در درجه بسیار پایین تری قرار دارند همچین رکوردی به جای نمانده است.اما در کشور ما که ادعای فوتبال حرفه ای می کنیم,در کشوری که کمک داورش سابقه قضاوت در فینال جام جهانی را دارد(محمد فنایی).در کشوری که مسعود مرادی در المپیک سوت زده. در کشوری که کمک داور دیگرش در المپیک آتن قضاوت کرده (علی خسروی)و داورش به عنوان بهترین داور سال آسیا برگزیده می شود و کاندیدای حضور در جام جهانی  می شود(مسعود مرادی),در بازی بزرگی که نقطه عطف مسابقات باشگاهی ما است و هزاران نفر در آن سوی مرزها چشم به این مسابقه دوخته اند همچنان استفاده از داور خارجی راه حل شماره یک به شمار می آید.واقعا چرا باید همیشه آسانترین راه را به عنوان بهترین راه انتخاب کرد؟ به واقع ما با این کار فقط خود را نزد FIFAو AFC بی اعتبار می کنیم. وقتی که داوران کشورمان را از عهده قضاوت یک دیدار باشگاهی ناتوان می بینیم چگونه انتظار داریم فیفا و کنفدراسیون آسیا از داوران ما حمایت کنند و قضاوت بازی های بزرگ را به آنها بسپارند؟اینکه چرا داوری ما پس از سالیان سال هنوز در جا می زندسئوالی است که ریشه ان را در این موضوع نهفته است.
حضور داوران خارجی در چند سال اخیر برای قضاوت داربی قرمز و آبی به اعتقاد بسیاری از کارشناسان لطمه بسیار بزرگی به اعتبار داوری ایران زده است.واعتبار داوران ما را در میادین بین المللی کاهش می دهد.
هر جا که لازم بوده از عملکرد داوران و مدیریت آن انتقاد کرده ایم اما آنجا که لازم بوده حمایت نیز کرده ایم .در این موضوع نیز عمیقا معتقدیم اگر شرایط برای داوران ایرانی فراهم شودبه خوبی می توانند این بازی را قضاوت کنند. داورانی همچون سعید مظفری زاده یا محسن ترکی بهترین گزینه برای قضاوت این بازی می توانستند باشند.در حالی که همه شرایط برای تحقق این رویا( بله رویا) فراهم شده بود و قرار بود سعید مظفری زاده داور جوان و خوش آتیه فوتبال کشورمان که امتحان خود را به خوبی پس داده بود این دیدار را قضاوت کند و او نیز خود را آماده قضاوت این دیدار کرده بود تا جایی که کمیته داوران تا قبل از این برای جلوگیری از بوجود آمدن حاشیه قضاوت هیچ یک از بازیهایی که یک طرف آن استقلال یا پرسپولیس بود به این داور نداد تا او با فراغ بال و به دور از هرگونه پیش زمینه برای این بازی مهیا شود اما یکباره همه رشته ها پنبه شد.باز هم آقایان فدراسیون نشین با دلایل نه چندان محکمه پسند این افتخار بزرگ را از داوران مام گرفتند و دو دستی به یک داور کویتی تقدیم کردند تا برای دومین بار این افتخار را نصیب خود کند.داوران ایرانی  می توانستند با ارائه یک قضاوت ایده آل خط بطلانی بکشد بر تمام پیش داورهای ماموران امنیتی و مردان سیاسی ما و فدراسیونئ نشین ها که معتقدند داربی با داور ایرانی به خشونت کشیده می شود.
در گذشته هیچ یک از روئسای فدراسیون فوتبال و مسئولان کمیته داوران سابق  هرگز سعی نکردند مسئولان شورای تامین و نظامیان و سیاستمداران را مجاب کنندکه اگر آنها به وظیفه اصلی خود که همانا تامین نظم و امنیت ورزشگاه است عمل کنند. اما مسعود عنایت با رایزنی های مختلف توانست مسئولان فدراسیون را مجاب کند تا این داربی را یک ایرانی سوت بزند. اما یک پنالتی مشکوک گرفته نشده در بازی پرسپولیس و مس کرمان و انتقادات نا حق و ناجوانمردانه ای که از سوی مسئولان پرسپولیس و حتی داوران بازنشسته( از عنوان کارشناس داوری برای آنها خودداری می کنم)به مسعود مرادی و همچنین مسعود عنایت بزرگترین افتخار ی را که می رفت که نصیب داوران ایرانی شود از آنان گرفت و دو دستی تقدیم سعد کمیل کرد.داور ایرانی به قول محسن ترکی مثل آب خوردن داربی را قضاوت می کند. چرا هرگز نخواسته ایم ذهن تماشاگران را اماده پذیرش یک داور ایرانی برای قضاوت این دیدار کنیم.تا کی باید دیگران باید برای ما تصمیم بگیرند و تاکی افراد غیر مسئول با حیثیت و اعتبار داوری ما بازی کنند.
براستی قضاوت سعد کمیل چه بار مثبتی برای داوری ما خواهد داشت؟ قضاوت ایشان دارای کدام نکته آموزشی خواه بود؟ مگر اینکه هر جا اشتباهی داشته باشد با عنوان ((مدیریت)) سعی خواهد شد سرپوشی بر اشتباهات ایشان گذاشته شود.هر چند بر توانمندی های ایشان شکی نیست.اما معتقدیم اگر قرار بر قضاوت آقای کمیل بود در ایران بهتر از ایشان فراوان داریم.
((داوری داربی)) مساله ای است که ما سالهاچشم خود را روی آن بسته ایم .داوری ما چگونه به اینجا رسید که یک کویتی به تمام سرمایه های داوری ایران بیارزد؟ این موضوع فقط به سرخوردگی داوران ما می انجامد.
بالاخره این مشکلات حاکم بر جامعه فوتبال و کمیته داوران کی و به چه طریقی برطرف شود خود داوران هم به کلی نسبت به آن ناامید و مایوس هستند.کسی چه می داندشاید این روند تا سالیان سال ادامه داشته باشد. قصه ای که می تواند داستان بی پایان باشد.